Dries Roelvink kampt met paniekaanvallen: 'Verlammen me'

Dries Roelvink heeft dit jaar de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maar van rustig achteroverleunen is geen sprake. Integendeel: de zanger is meer dan ooit bezig met zijn gezondheid. Niet alleen uit ijdelheid, maar vooral uit angst. De gedachte aan het einde van zijn leven bezorgt hem namelijk hevige paniek.

Begin dit jaar is Dries 67 geworden, waarover meer in onderstaande video. "Ik realiseer me dat ik in de laatste fase van mijn leven ben beland. Ik sta in het voorportaal van de dood. Het is een onderwerp waarover ik het liever niet heb, omdat het idee dat er op een dag een einde aan mijn leven komt mij erg benauwt. Ik wil graag oud worden. Daarom doe ik er alles aan om fit te blijven en vecht ik tegen het verval van mijn lichaam", zegt Dries in een openhartig gesprek met weekblad Privé.

Die drang naar controle gaat ver. Zes dagen per week staat hij in de sportschool en hij leeft naar eigen zeggen uiterst gezond. Alles om maar zo lang mogelijk vitaal te blijven. Nadenken over de dood Dries dan ook zeker niet. "Wat voor me vaststaat, is dat ik niet bij mijn familie begraven wil worden. Ik ben claustrofobisch. Als ik denk dat ik in een kist onder de grond kom te liggen, breekt het angstzweet me uit. Cremeren lijkt me ook geen pretje, maar ik heb daar toch voor gekozen."

Lees hieronder verder...

1:58

Dries Roelvink blaast 67 kaarsjes uit

Geconfronteerd met de dood

De angst zit diepgeworteld. Als tiener werd Dries hard geconfronteerd met de dood van iemand tegen wie hij opkeek: voetballer Franklin Mulliers. "Hij had een prachtig gebeeldhouwd lichaam. Toen ik hem voor het eerst ontmoette, wist ik meteen dat ik precies zoals hij wilde worden", aldus Dries.

Hij vervolgt: "Hij is maar 27 geworden. Op een maandagochtend zat mijn vader de krant te lezen: 'Franklin Mulliers, dat is toch die man met wie jij weleens traint?' Franklin was op het voetbalveld overleden. Hij had nog niet zo lang daarvoor een blindedarmoperatie ondergaan, waarbij een bloedpropje in zijn hersens terecht was gekomen dat hem zomaar fataal was geworden. Mijn wereld stortte in."

Sinds dat moment is zijn kijk op het leven voorgoed veranderd. "Ik had er nooit bij stilgestaan dat er zomaar een einde aan het leven kan komen. Het overlijden van Franklin drukte me met de neus op de feiten. Dat heeft een litteken op mijn ziel achtergelaten."

Heftige paniekaanvallen

Die confrontatie werkt tot op de dag van vandaag door. Dries kampt met paniekaanvallen, vooral in de nachtelijke uren. Hij kan plots wakker schrikken, badend in het zweet en volledig overmand door angst. "Ik heb dan zeker een halfuur nodig om mezelf terug te vinden. Ze komen bij vlagen en ze verlammen me."